Wanneer vergeten metaal de stem van kunst wordt, krijgt het een nieuw leven en betekenis. Dit is het verhaal van hoe iets ouds en onopgemerkts kan worden omgevormd tot prachtige kunst, terwijl tegelijkertijd de natuur wordt beschermd en ons eraan herinnert dat alles een tweede kans verdient.
Er waren tijden waarin mensen zich afvroegen: “Waarom oude metaalstukken, geroeste onderdelen en vergeten pijpen bewaren?” Maar toen verscheen er iemand die altijd om zich heen keek en zich afvroeg: “Kan dit iets meer zijn dan gewoon afval?” Een man vol creativiteit, die met hart en ziel leefde in de wereld van recycling en transformatie.
Mike is altijd vindingrijk geweest. Sinds zijn jeugd stond hij bekend om het vinden van slimme oplossingen voor de lastigste problemen. Die eigenschap leidde hem naar een pad waarop weggegooide en vergeten materialen door kunst herboren worden, waardoor de wereld schoner en geestelijk rijker wordt.
“Ik hou van oud metaal omdat het al een verhaal bevat — een vorige leven, een glimp van iemands werkelijkheid. Nu krijgt het in mijn handen een nieuw begin.”
Hij begint meestal met een vage, niet zichtbare schets. Daarna stroomt alles met emotie. “Ik maak nooit een definitieve schets. Ik luister gewoon naar de stukken die mij roepen. Ik begin ze te verbinden — als een puzzel — totdat er voor me een levend verhaal van metaal ontstaat.”
Zijn werkplaats en de tuin ernaast zijn vol met bijzondere stukken. In de loop der jaren zijn ze afkomstig van autoreparatiewerkplaatsen, machinebouwwinkels en mensen die van de vergeten planken in opa’s garage af wilden. “Mensen geven deze spullen vrijwillig aan mij. En dat is het mooiste gevoel — te weten dat ze mij vertrouwen met fragmenten uit hun verleden.”
Maar dit werk, zoals je je kunt voorstellen, kent uitdagingen. Mike gaat niet zomaar naar de winkel om te kopen wat hij nodig heeft. Hij werkt met wat hij heeft. En als het perfecte stuk ontbreekt, verzint hij het, stelt hij zich het voor en creëert hij het. Dit is geen gewone kunst; het is een ware beproeving. Maar die beperking geeft hem ware vrijheid.
Zijn kunst gaat niet alleen over schoonheid. Het is een stille, maar duidelijke boodschap. “Mijn sculpturen zijn een oproep aan iedereen. We gooien dingen te snel weg, zonder na te denken over de gevolgen. Maar elk voorwerp verdient een tweede kans — als we maar de tijd en zorg nemen om te luisteren.”
Enkele van zijn favoriete werken zijn muziekinstrumenten. “Ik zal nooit de trombone en saxfoon vergeten die ik maakte. Mensen waren verbaasd en vroegen steeds: ‘Kunnen ze echt muziek maken?’ Dat was de grootste eer — omdat het betekende dat het metaal er zo echt en precies uitzag, dat het hen aan echte muziek deed denken.”
Wanneer gevraagd of er beeldhouwwerken zijn waaraan hij moeilijk afscheid kan nemen, glimlacht Mike zacht. “In het begin was het zwaar. Elke sculptuur was een droom van metaal, geboren uit een plotselinge inspiratievonk. Maar toen ik begon met werk in opdracht, veranderde alles. Die stukken behoren al vanaf het begin aan iemand toe. Ik zie mezelf als een brug — tussen kunst en zijn nieuwe thuis.”
Honden hebben een speciale plek in zijn werk. Toen hij voor het eerst exposeerde in Portland — een stad waar honden echt onderdeel van het gezin zijn — werden zijn hondensculpturen direct favoriet. Zo begon het. Elk met liefde gemaakt, elk een representatie van iemands geliefde huisdier. “Labradors zijn het meest populair, maar ik vind het heerlijk om alle rassen te maken. Elk draagt liefde, adem en een gevoel van thuis.”
Als we hem vragen naar de ecologische impact van zijn werk, pauzeert Mike even. “In 20 jaar heb ik waarschijnlijk ongeveer 20 tot 30 ton metaal gered van de stortplaatsen. Dat metaal zou, als het werd weggegooid, gifstoffen in de bodem en het water hebben gelekt. Maar nu wordt het iets dat vreugde brengt aan mensen.”
Op dit moment heeft hij zonet een 7,5 voet hoge gitaar sculptuur voltooid voor het Hard Rock Hotel in Dublin. Wat volgt, is een hardlopende hondensculptuur voor een park in Dallas en een gigantische wijnfles bestemd voor een wijngaard in Napa Valley.
En we kunnen niet anders dan onder de indruk zijn — hoe kan een roestige schroef een heel verhaal worden? En dan valt alles op zijn plek — als iemand met zijn hart creëert, kan zelfs het eenvoudigste materiaal omgevormd worden tot levende kunst, vol geest en leven.
